محمدهادی غفاریانمقرب در این گفتوگو ، با اشاره به اهمیت تناوب کشت در مدیریت خاک و افزایش بهرهوری، اظهار کرد: بحث تناوب کشت و استفاده از گیاهان جدیدی مانند نخود علوفهای و موارد مشابه، یکی از محورهای مهم در اصلاح الگوی کشت بهشمار میرود. اگر در تناوب از گیاهان خانواده بقولات استفاده شود، بهواسطه همزیستی این گیاهان با ریزجانداران تثبیتکننده ازت میتوان به افزایش مواد آلی و بهبود وضعیت زیستی خاک امیدوار بود.
وی ادامه داد: همزمان با ورود لگومهای جدید به تناوب، باید سویههای اختصاصی همزیست آنها در خاک وجود داشته باشد یا اینکه از طریق تلقیح، این سویهها همراه بذر وارد مزرعه شوند. در حوزه تغذیه گیاهان تناوبی بهویژه لگومها، نکته حائز اهمیت این است که تغذیه آنها باید همزمان با استفاده از کودهای بیولوژیک ویژه انجام شود و ترجیحاً بذرها پیش از کاشت با این کودها تیمار شوند.
او با اشاره به اینکه این موضوع مقدمهای برای مدیریت تغذیه در تناوب است، بیان کرد: محور اصلی بحث، تغذیه غلات بهویژه گندم است، بخصوص در کشتهای آبی که در این منطقه سهم بیشتری دارد و نیازمند برنامه تغذیهای دقیقتری است.
کمبود منابع آب در سالهای اخیر، الگوی کشت کشور را بیش از گذشته در معرض بازنگری قرار داده است. در این میان، دیمزارها بهعنوان ظرفیتی که میتواند بدون اتکای مستقیم به آبیاری، بخشی از نیاز غذایی و علوفهای کشور را تأمین کند، محل تمرکز توصیههای کارشناسی قرار گرفتهاند.
در شرایطی که بخش عمده کشت دیم در کشور به گندم و جو محدود شده، کارشناسان میگویند تداوم این تمرکز، هم از نظر پایداری تولید و هم از منظر تأمین خوراک دام کافی نیست و باید سهم گیاهان علوفهای دیم در تناوبها و الگوی کشت افزایش یابد، بهویژه آنکه بخش غالب علوفه تولیدی کشور، آبی است و با تداوم خشکسالیها، جایگزینسازی بخشی از آن از مسیر دیم، یک ضرورت راهبردی بهشمار میرود.
منبع :ایسنا
