آرمین فشی در گفت‌وگو درباره کتاب «مدیریت هوشمند زنجیره تأمین غذا» اظهار کرد: با توجه به اینکه حوزه کاری من صنایع غذایی است، به واسطه تحقیق درباره روندهای بین‌المللی این صنعت، با گزارش‌هایی از نهادهای معتبر جهانی همچون سازمان بهداشت جهانی WHO و نهادهای قانون‌گذاری مرتبط آشنا شدم.
وی افزود: بر اساس این گزارش‌ها، سالانه بیش از ۱.۳ میلیارد تُن موادغذایی در مسیر زنجیره تأمین از بین می‌رود و بیش از ۶۰۰ میلیون نفر نیز به‌دلیل بیماری‌های ناشی از مواد غذایی در جهان دچار عوارض می‌شوند؛ این آمار نشان می‌دهد که چرا هوشمندسازی این زنجیره تا این اندازه حیاتی است.
پژوهشگر حوزه صنعت غذا بیان کرد: پس از بررسی برخی گزارشات مربوط به کمیته TC34 وSC ۱۷ متوجه شدم که باتوجه به دغدغه بین‌المللی در غذا و سلامت مصرف‌کننده، در بازنگری استاندارد ۲۲۰۰۰ ISO قصد دارند که سازمان‌های درگیر در زنجیره غذا را تشویق کنند که از فناوری هوشمند برای مدیریت زنجیره تأمین غذا استفاده کنند.
فشی در پاسخ به تعریف زنجیره تأمین غذا تشریح کرد: زنجیره تأمین از مزرعه تا چنگال را در بر می‌گیرد؛ یعنی از نقطه‌ای که محصول در زمین‌های کشاورزی، دامداری یا آبزی‌پروری تولید و سپس وارد فرایند فراوری، بسته‌بندی، لجستیک و انبارداری شده و از طریق خرده‌فروش و عمده فروش به دست مصرف‌کننده می‌رسد.
وی ادامه داد: زنجیره تأمین ذرت در این واحد تولیدی از اهمیت بالایی برخوردار است چون ما ذرت را در شرکت فراوری به انواع محصولات تبدیل می‌کنیم. محصولات تولیدشده از ذرت شامل شربت‌های قندی، خوراک دام، انواع ذرت، نشاسته اصلاح‌شده می‌شود.
وی افزود: تمرکز منابع انگلیسی روی یک‌بخشی از زنجیره تأمین غذا است بر همین اساس بنا شد مطالعه عمیقی در خصوص این موضوع انجام دهیم و روی استفاده از فناوری‌های هوشمند در دیجیتال‌سازی زنجیره تأمین تمرکز کنیم.
فشی در خصوص فعالیت‌های انجام‌شده تشریح کرد: برای این موضوع تمام حلقه‌های کاربرد این فناوری‌ها در همه حلقه‌های زنجیره تأمین غذا مورد بررسی قرار گرفت. فناوری‌های هوشمندی هدف بررسی شامل هوش مصنوعی، بلاک چین، دوقلوی دیجیتال، رباتیک، اتوماسیون، واقعیت افزوده، واقعیت مجازی، پردازش لبه ابری و دیگر فناوری‌های هوشمند بود.
این پژوهشگر نبود الزام استفاده از فناوری را یک مسئله چالشی بیان کرد و گفت: در موضوع هوشمندسازی مسئله‌ای که وجود دارد، نبود الزام هوشمندسازی در استانداردهای مدیریتی مثل استانداردISO ۲۲۰۰۰ مدیریت ایمنی مواد غذایی یا استاندارد ISO ۹۰۰۱ مدیریت کیفیت است. اما خبر خوبی که وجود دارد این است که در استانداردهایی که در سال ۲۰۲۷ منتشر خواهد شد، سازمان‌ها را یا به‌صورت الزام یا توصیه‌ای درمی‌آورند.
وی افزود: درواقع این طرح باهدف تشویق سازمان‌ها برای بهبود عملکرد ایمنی کیفیت محصولاتشان با پیاده‌سازی فناوری هوشمند در سازمان‌هایشان است.
فشی اشاره کرد: طبق بررسی‌هایی که انجام دادیم در شرکت‌های بزرگ آمریکایی و بعضی از کشورهای اروپایی این فناوری هوشمند را در سازمان خود یا استقرار داده‌اند و یا در حال استقرار آن هستند. به همین منظور هدف ما هم پیاده‌سازی این فناوری در ایران بود.
این پژوهشگر با اشاره به هدف تدوین این کتاب تأکید کرد: هدف ما از ارائه این کتاب قرار دادن یک منبع علمی در اختیار جامعه، سیاست‌گذاران حوزه غذا، محققین دانشگاهی و مدیران صنعت غذا بود تا با این فناوری آشنا شده و با کاربرد صنعت خود هم و ملزومات آن آشنا شوند.
وی افزود: در این کتاب ما تلاش کردیم تا از حالت کاملاً تئوری دانشگاهی خارج شویم. این کتاب کاملاً صنعتی بوده و نحوه پیاده‌سازی این فناوری‌ها و ارتباط حلقه‌ها نیز شرح داده شده است.
فشی در خصوص نوآوری خودساخته در آماده کردن گام‌به‌گام ذهن خواننده تشریح کرد: در فصل اول به چالش‌های صنعت غذا، در فصل دوم به معرفی زیرساخت‌های دیجیتال، از فصل سوم تا هشتم نیز به ازای هر فصل هر حلقه زنجیره و در فصل هشتم و فصل آخر هم به مدیریت پسماندهای غذا پرداخته شده است.
وی با این عنوان که متفاوت بودن هر حلقه در زنجیره‌های فناوری اشاره‌شده تشریح کرد: به‌عنوان‌مثال در حوزه کشاورزی ما با تغییرات اقلیمی روبه‌رو هستیم و این موضوع کشاورزی را تحت تأثیر خود قرار داده است. فناوری که در این حوزه می‌توان به‌کار برد اینترنت اشیاء است.
این محقق در خصوص کاربرد اینترنت اشیاء در کشاورزی تشریح کرد: با استفاده از اینترنت اشیاء در کشاورزی مجموعه‌ای از سنسورها در زمین‌های کشاورزی استقرار پیدا می‌کند برای مثال سنسور دما، سنسور رطوبت و حتی سنسورهای اندازه‌گیری نیتروژن، پتاسیم و سایر املاحی که در خاک وجود دارد و برای گیاه موردنیاز است. پارامترهای موردنیاز توسط این سنسورها سنجیده می‌شوند.
وی افزود: برخی تصاویر ماهواره‌ای و تصاویر به‌دست‌آمده از پهپادها در لحظه به یک سروری ارسال می‌شود. سرور، پردازش اولیه انجام می‌دهد و سپس داده‌ها را به سرور ابری ذخیره می‌کند. این داده‌ها برای تحلیل در اختیار هوش مصنوعی قرارگرفته و خروجی آن به‌صورت ارائه توصیه‌ها صورت می‌گیرد.
فشی در خصوص تحلیل‌های هوش مصنوعی بیان کرد: تصاویر ماهواره‌ای ارسال شده برای هوش مصنوعی این امکان را می‌دهد تا به کشاورز توصیه کند که از کودپاشی متغیر برای کودپاشی زمین خود استفاده کند. در واقع هوش مصنوعی تحلیل می‌کند که کدام قسمت زمین این کشاورز به کود نیاز دارد، چه نوع کود و به چه میزان استفاده کند.
وی افزود: خروجی هوش مصنوعی می‌تواند ورودی دوقلو دیجیتال باشد. در واقع کشاورز می‌تواند تحلیل‌های به‌دست‌آمده را قبل از عملیاتی کردن به نرم‌افزار دوقلو دیجیتال ارائه کند تا نتایج هوش مصنوعی را تصدیق و در صورت لزوم اصلاحات موردنیاز را انجام دهد. همه این‌ها شامل اینترنت اشیا می‌شود.
مدیر تحقیق و توسعه یک شرکت غذایی در خصوص اتلاف‌های موجود در بخش مزرعه تا سفره تصریح کرد: در این کتاب تأکید می‌شود افرادی که در زنجیره تأمین غذا نقش دارند باید نسبت به نقش خود در کنترل ضایعات مسئولیت‌پذیر باشد.
وی تصریح کرد: پیاده‌سازی و استقرار فناوری‌های هوشمند در زنجیره غذا با تهدید و فرصت‌هایی همراه است و نقاط قوت و ضعفی در استقرار این فناوری‌ها وجود دارد.
فشی در خصوص موانع موجود بر سر راه فناوری شدن صنعت غذا عنوان کرد: اولین مسئله برای ما ایجاد فرهنگ‌سازی در استفاده از فناوری هوشمند در تأمین زنجیره غذا است؛ در این کتاب سعی شد این مسئله را دنبال کرده و در همه فصل‌ها تحلیل SWOT قرار داده شود.
وی افزود: سرمایه‌گذاری و مقاومت کارکنان زنجیره غذا در پیاده‌سازی این فناوری از دیگر موانع است؛ لازم به ذکر است که بگوییم فناوری‌های دیجیتال مانند اینترنت اشیاء به سرمایه‌گذاری بالایی دارند.
این پژوهشگر در پایان تأکید کرد: در این کتاب تلاش کردیم تا با ساده‌ترین کلمات نقش خود را فرهنگ‌سازی فناوری کردن صنعت غذا ایفا کنیم. تلاش ما این بود که خواننده به‌جای رجوع به منابع پراکنده اطلاعات مورد نیاز خود را از یک منبع واحد بر مبنای اسناد و گزارش‌های رسمی به‌دست‌آمده آورد.
منبع:ایسنا
